رد کردن لینک ها

مذاکره را ترویج دهید

حرکت به سمت توسعه شهری نیازمند ترسیم و تدوین چشم انداز توسعه است. اینکه از وضعیت موجود به کجا می خواهیم برسیم؟ در کدام چارچوب می­خواهیم حرکت کنیم یعنی برای رسیدن به چشم انداز چه سیاستهایی اتخاذ شده است ؟ و با چه ابزاری، بعبارتی راهبردها اجرایی کردن سیاستها کدام است؟

تدوین چشم انداز توسعه شهر نیازمند گفتمان چند وجهی متمرکز بین نهادها، ادارات و تاثیرگذاران حوزه مدیریت و برنامه ریزی شهری است. به تبع تدوین چشم انداز، سیاستها تعریف می شوند و راهبردهایی که هر یک از متولیان توسعه باید برعهده بگیرند نیز مشخص می شود.

متاسفانه ایراد اساسی که در حوزه کلان مدیریت و برنامه ریزی شهر وارد است پراکنده گویی هایی است که هر کدام هر چند دغدغه مند توسعه است اما هدفمند در خدمت یک هدف حرکت نمی کند. از این روست که چشم انداز توسعه شهر به معنای واقعی تدوین نشده است.

در مقیاس شورای شهر نیز این ایراد وجود دارد، بعد از گذشت یک سال و نیم از عمر شورای پنجم هنوز نتوانستیم حتی یک برنامه کوتاه مدت یک ساله تعریف کنیم.

هر یک از ما در شورای شهر علاوه بر آنکه نماینده تفکر و دیدگاههای قسمتی از مردم هستیم، از این رو طبیعی است که دیدگاهها و نگرش های متفاوت و گاه متضادی داریم. برای تدوین چشم انداز توسعه از منظر شورایی، باید دیدگاههایمان را به اشتراک بگذاریم و بحث و جدل داشته باشیم، شاید به نتیجه واحد نرسیم اما به عنوان نازلترین دستاورد حداقل با افکار هم آشنا می شویم. در شورا جلسات متعدد برگزار می شود، اما

 گفتمان مساله محور در زمان مناسب نداریم، بلکه صحبت های اتفاق محور در زمان نامناسب داریم.

همان صحبت ها، اتفاقات و زمان هایی که خروجی اش می شود اخبار زرد.

به طور مثال یکی از مسائل شهری بحث دستفروشان سیار است، این مساله نیاز به گفتمان دارد تا از این طریق بتوان راهکار منطقی و قانونی ارائه کرد. در حال حاضر مساله کاملا مسکوت مانده است. حال فرض کنیم توقف نامناسب یک دستفروش سیار در یک تقاطع یا میدان موجب حادثه ترافیکی دلخراش شود، در این موقع سکوت تبدیل به هیاهو می شود و همه حول اتقاق رخ داده صحبت می کنیم، توجیهات و تخریبها شروع می شود، اوج می گیرد و به طریقی خاتمه می یابد. مساله حل نمی شود اما تا اتفاق بعدی همه سکوت می کنند.

در اندک زمان باقیمانده، اگر دغدغه توسعه شهر را داریم باید بیاموزیم که شورا نیاز به گفتمان مساله محور در زمان مناسب دارد.

گاهی روال جلسات شورا، برخوردها و تقابل های درون شورایی، ناهماهنگی بیرونی و …، باعث خستگی، دلسردی و ناامیدی می شود. در این مواقع گاهی یک نصیحت دوستانه یا حتی یک مطالبه به ظاهر بی اهمیت باعث ایجاد انگیزه می شود چند روز قبل در میان صحبت های یکی از دوستان تلنگر ارزشمندی را به ذهن سپردم “…  بدون نیاز به تایید یا تکذیب با همه سختی و فشار مذاکره را ترویج دهید”.

 

زهرا بخشی- بهمن 1397